Pazar, Mart 25, 2012

Yaşam İlahisi

Gerçek bir dostun bir dostu sevdiği gibi
Bilmece yaşam, seviyorum seni 
İster güleyim ister ağlayayım seninle,
İster hüzün getir bana ister neşe  

Seni seviyorum, verdiğin acıyla da, 
Yine de mecbursan beni yıkmaya 
Bir dostun bağrından kopar gibi 
Çekeceğim senden kendimi. 

Tüm gücümle sarılıyorum sana!
İstersen yak beni, seni muamma 
Kavganın en ateşli anında bile 
Yalnızca inebilirsin daha derinlerime.

Var olmak! Ve düşünmek! Bin yıllarca 
Daha sıkı sar beni kollarınla 
Eğer bana vereceğin mutluluğun kalmadıysa
Olsun! Başka acıların var ya.  

                                               Lou Andreas Salome


Nietzche Ecce Homo adlı kitabında Zerdüştün nasıl doğduğunu anlatırken büyük aşkı Salome'ye şu satırlarında yer verir; ''Şiirin son bölümünden herhangi bir anlam çıkarabilen kimse, neden bu şiiri seçip beğendiğimi, neden ona hayran olduğumu anlayabilir: Büyüklük var o sözlerde. Yaşama karşı bir itiraz sayılmıyor acı. 'Artık bana verecek mutluluğun kalmadı mı ne çıkar! Acıların var daha.''


Bunları hatırlayınca benim de aklıma şu sorular gelir; Salome olmasa Nietzche belki bu kadar sancılara doğamayacak, Nietzche olmasa Lou Andreas Salome bu kadar bilinmeyecek ve belki de adı yeryüzünde telaffuz edilmeyecekti, kim bilir!

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder