Cuma, Eylül 05, 2014

Eksik Monolog

Hiçliğin tamlığında herşeylerin eksik olduğu bir zamanda...
İnsanlar arkandan nasıl bahsetsinler diye kendime sorduğumda ne desinler isterdim dedi özbenliğim. Kendisi gibi yüksek bir cevaptı, yazar ha! Yazamayan bir yazar! Yazamamaktan değildi yazamayışım, yazamayışlarımın eyleme dökülmeyişindendi. Eyleme dönüşmeyen hiç bir düşünce başarıya ulaşamaz, başarılıda sayılmaz demelerime rağmen, bile bile yazmadım, yazamadım. Yokluğunda anlamı yoktu kitapların, şairlerin, şarkıların, şiirlerin, cümlelerin. Ve günlerden bir gün öldüm ben. Yazmasaydım ölecektim diyen "şair" gibi değil de öldüğümden beri yazıyorum bende. İçimden gittiğinden beri böyle eksiğim işte. Eksikliklerimle yaşamasını öğreniyorum da ne evrimsel ne de evrensel olarak yüklü bir bilgi değil ya seni unutmak, zor oluyor ama insan zamanla öğreniyor. Senden bir eksik senden bir fazla. Yok o öyle olmuyor. Senden bir eksik bendeki bütün benleri götürüyor.
                                                                                

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder